Subsidie voor bootrecycling in Zweden

Als u ooit nog eens een Zweedse klassieker op de kop wilt tikken moet u wellicht snel zijn. Het Zweedse Agentschap voor Marine en Watermanagement geeft namelijk subsidie tot eind december om vaartuigen gratis te laten recyclen. Naar schatting zo'n 64.000 verwaarloosde vaartuigen liggen er in Zweden te wachten op het eind of een beter lot. Op zo'n aantal is de subsidie natuurlijk slechts een druppel, maar verwacht wordt dat eigenaren toch massaal gebruik zullen maken van de subsidie om hun verwaarloosde bezit af te voeren. Lees verder op de website …

End-of-life boten

Boten die aan het einde van hun (economische) levensduur zijn blijven de gemoederen bezig houden. Al weer een paar maanden terug werd er ook op de Mets Vakbeurs in Amsterdam aandacht aangegeven. De paneldiscussie is vastgelegd op video en nu online te bekijken ... (in het Engels).

Verlaten schepen

Op de jachtwerf waar ons redactieschip nog steeds onderhanden wordt genomen (door ons zelf) liggen diverse flink verwaarloosde schepen. Ik schreef daar al eens eerder over. Ik sprak met de werfbaas over één van deze schepen die hij naast ons schip parkeerde. "Pas je op de lak", riep hij nog. Een understatement aangezien de lak van dit scheepje al jaren geleden besloten heeft van de romp te springen. Het schip blijkt eigendom van een voormalige collega van de werfbaas. De man is met pensioen, maar nog steeds van plan zijn boot ooit een keer te gaan opknappen.
En tot die tijd gaat de boot elke winter het water in, om elk voorjaar weer de kant op te gaan. Niet omdat de eigenaar juist in de winter wil varen? Nee om geld te sparen. Op de kant in de winter en in het water in de zomer zijn de ligplaatsen namelijk het duurst.

En zo liggen er nog wel wat meer schepen op deze werf. Verlaten, maar niet alleen. Verwaarloosd, maar kennelijk niet opgegeven. En voor de werf brengen ze geld in de la.

Aantal spookboten groeit

Binnen enkele jaren stijgt het aantal spookboten in Nederland van 6.000 naar 35.000. Die verwachting sprak Reinier Steensma van Waterrecreatie Advies woensdag uit op BNR. Spookboten zijn vaartuigen waar niemand meer naar omkijkt. Volgens Steensma is de toename van het aantal spookboten, die vaak liggen weg te rotten, onder meer te wijten aan de vergrijzing. Daardoor komen er steeds meer boten waarvoor geen koper is. Online verder lezen ...

Bootrecycling

Vorige week schreef ik over het wel of niet serieus bedoelde bericht van de Hiswa om een inzamelpunt voor "end-of-life" boten te openen. Hoewel het bericht van 31 maart was, bleek het achteraf toch een 1 april grap te zijn, waarmee de Hiswa op ludieke wijze probeerde een onderwerp op de agenda te krijgen. Zie hier het persbericht van de Hiswa ...

Zelf hou ik een wat dubbel negatief gevoel over aan deze "grap". Heeft men een serieus onderwerp hoger op de agenda gekregen? Nee is mijn mening. Het bericht werd niet echt massaal overgenomen.
Bewijst men de sector hiermee een dienst? Niet echt. De bedrijven die al hun nek uitsteken en actief zijn in de recycling van vaartuigen, zullen wel even geschrokken zijn van het nieuws dat de branchevereniging zich in hun business wil begeven. En een organisatie die grapjes maakt over een dergelijk onderwerp is naar mijn mening niet echt een geloofwaardige gesprekspartner met bijvoorbeeld overheden en milieubeschermers.
Heeft men een op zich belangrijk onderwerp hiermee belachelijk gemaakt? Gelukkig niet, maar rond om end-of-life boten wordt veel onzin geroepen en geschreven. Met haar 1 april grap heeft de Hiswa in ieder geval niet bijgedragen aan het creëren van duidelijkheid en scheiding van zin en onzin rond het onderwerp van verantwoorde verwijdering van oude pleziervaartuigen.

En ook in het tweede bericht zit het venijn weer in de staart. Want ook nu weer herhaalt men het standpunt dat de Hiswa voor een verplichte registratie van pleziervaartuigen is.

Sloopschepen

In diverse media is de afgelopen tijd bericht over "het probleem" van de vele verwaarloosde en ogenschijnlijk achtergelaten jachten in de diverse Nederlandse wateren en havens. Pleziervaartuigen die op zijn, waarvan opknappen meer kost dan ze in goede staat waard zijn en waarin niemand meer geïnteresseerd lijkt te zijn. In elke haven in Nederland zouden wel een paar van dergelijke schepen in een hoekje liggen weg te kwijnen. "Ziet er niet uit" en "een dreigend gevaar voor het milieu". Zoals bij veel "problemen" wordt er veel over bericht, maar lopen zin en onzin vaak door elkaar. Niemand die namelijk precies weet hoe groot het probleem is. Net zo min eigenlijk als we precies weten hoeveel pleziervaartuigen er eigenlijk in Nederland zijn. Zelf heb ik onlangs een steekproef gedaan. Op de jachtwerf waar ons "redactieschip" momenteel staat, staan inderdaad ruim 10 meer of minder verwaarloosde schepen. Schepen waar ik de hele zomer niemand aan heb zien werken. Als ik de eigenaar van de werf er naar vraag geeft hij aan dat voor al deze schepen gewoon nog betaald wordt en dat hij slechts bij één eigenaar zich zorgen maakt of de volgende rekening nog betaald zal worden. Voor het merendeel dus schepen waarvan de eigenaar kennelijk geen afscheid kan nemen of schepen die afwachten tot de eigenaar eindelijk tijd heeft om de voorgenomen opknapbeurt uit te voeren.
Aangezien de meeste havens en werven in Nederland lig- of stallingsgeld vragen, mag je er vanuit gaan dat de rekening voor bijna alle ogenschijnlijk verlaten schepen gewoon betaald wordt en dat slechts een heel klein percentage van deze schepen opgegeven is. Ik neem aan dat geen enkele exploitant scheepjes maar laat staan terwijl de rekeningen zich opstapelen. Zo nu en dan zie je een aankondiging van een veiling van in beslag genomen schepen. Vaak zijn dat echter roeiboten ed. die in grachten zijn achtergelaten en vervolgens door de gemeente in beslag zijn genomen.

Er zijn in Nederland enkele bedrijven gestart die zich richten op het demonteren en recycleren van pleziervaartuigen. Een enkeling heeft zelfs een eigen locatie of werf, anderen zijn meer "organisatoren" die onderaannemers het afgedankte schip laten ophalen. Van een echte bedrijfstak als bijvoorbeeld de sector van autodemontage en -sloperijen is geen sprake. Naar mijn mening is het aantal zogenaamde end-of-life schepen in Nederland ook niet groot genoeg om een rendabele recycling infrastructuur op te zetten en in stand te houden.

De Waterkampioen besteedt hier binnenkort ook aandacht aan en volgt de komende tijd een zeiljacht naar de sloop (klik hier ...).

Aan de andere kant maakt de watersport zich zorgen over het gebrek van voldoende instroom van nieuwe en jonge watersporters. De gemiddelde watersporter wordt ouder en op enig moment zullen er jaarlijks meer mensen met de hobby stoppen dan er jongeren instromen. Nu al zie je in bepaalde vaargebieden dat het geen groot probleem meer is om een ligplaats te bemachtigen.

Een en een is twee. Het moet toch mogelijk zijn om die schepen die het redden nog waard zijn voor een appel en ei over te doen aan een jonge enthousiasteling en om die schepen die niet meer te redden zijn te strippen voor herbruikbare onderdelen.